خفته ای در آغوش غــــــــــم

بی تــــــــــو هیچی به هیچی


نبودنت بهترین بهانه است برای اشک ریختن ...

 

ولی کاش بودی تا اشکهایم از شوق دیدارت

سرازیر میشد ...

 

کاش بودی و دستهای مهربانت مرهم همه

دلتنگیها و نبودنهایت میشد ...

 

کاش بودی تا سر به روی شانه های مهربانت می

گذاشتم

 

و دردهایم را به گوش تو میرساندم... بدون تو

عاشقی برایم عذاب است

 

میدانم که نمیدانی بعد از تو دیگر قلبی برای

عاشق شدن ندارم...

 

کاش میدانستی که چقدر دوستت دارم و بیش از

عشق بر تو عاشقم...

 

میدانی که اگر از کنارم بروی لحظه های زندگی

برایم پر از درد و عذاب میشود

 

 میدانم که نمیدانی بدون تو دیگربهانه ای نیست

برای ادامه ی زندگی جزانتظار آمدنت ...

 

             انتـــــــــــــــــــــــــــــظار ...

[ یکشنبه 29 بهمن1391 ] [ 10:30 ] [ بهــــ ـــ ـــ ــــ ــــار ]

[ ]

شرح پریشانی


دوستان، شرح پریشانی من گوش کنید / داستان غم پنهانی من گوش کنید

قصه ی بی سر و سامانی من گوش کنید / گفت و گوی من و حیرانی من گوش کنید

                         شرح این آتش جانسوز نگفتن تا کی؟

                        سوختم، سوختم، این راز نهفتن تا کی؟

 

روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم / ساکن کوی بت عربده جویی بودیم

عقل و دین باخته دیوانه ی رویی بودیم / بسته ی سلسله ی سلسله مویی بودیم

                      کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود

                        یک گرفتار از این جمله که هستند نبود

 

نرگس غمزه زنش اینهمه بیمار نداشت / سنبل پر شکنش هیچ گرفتار نداشت

اینهمه مشتری و گرمی بازار نداشت / یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت

                      اول آن کس که خریدار شدش من بودم

                         باعث گرمی بازار شدش من بودم

 

عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او / داد رسوایی من شهرت زیبایی او

بسکه دادم همه جا شرح دلارایی او / شهر پر گشت ز غوغای تماشایی او

                    این زمان عاشق سر گشته فراوان دارد

                   کی سر برگ من بی سر و سامان دارد؟

 

چاره اینست و ندارم به از این رای دگر / که دهم جای دگر دل به دلارای دگر

چشم خود فرش کنم زیر کف پای دگر / بر کف پای دگر بوسه زنم جای دگر

                    بعد از این رای من اینست و همین خواهد بود

                       من بر این هستم و البته چنین خواهد بود

 

پیش او یار نو و یار کهن هر دو یکی است / حرمت مدعی و حرمت من هر دو یکی است

قول زاغ و غزل مرغ چمن هر دو یکیست / نغمه ی بلبل و غوغای زغن هر دو یکیست

                            این ندانسته که قدر همه یکسان نبود

                          زاغ را مرتبه ی مرغ خوش الحان نبود

 

چون چنین است پی کار دگر باشم به / چند روزی پی دلدار دگر باشم به

عندلیب گل رخسار دگر باشم به / مرغ خوش نغمه ی گلزار دگر باشم به

                 نو گلی کو که شوم بلبل دستان سازش

                  سازم از تازه جوانان چمن ممتازش

 

آن که بر جانم از او دم به دم آزاری هست / میتوان یافت که بر دل زمنش باری هست

از من و بندگی من اگرش عاری هست / بفروشد که به هرگوشه خریداری هست

                       به وفاداری من نیست در این شهر کسی

                        بنده ای همچو مرا هست خریدار بسی

 

مدتی در ره عشق تو دویدیم، بس است / راه صد بادیه ی درد بریدیم، بس است

قدم از راه طلب باز کشیدیدم، بس است / اول و آخر این مرحله دیدیم، بس است

                          بعد از این ما و سر کوی دلارای دگر

                         با غزالی به غزل خوانی و غوغای دگر

 

تو مپندار که مهر از دل محزون نرود / آتش عشق به جان افتد و بیرون نرود

وین محبت به صد افسانه و افسون نرود / چه گمان غلط است این برود، چون نرود

                         چند کس از تو و یاران تو آزرده شود

                        دوزخ از سردی این طایفه افسرده شود

 

ای پسر چند به کام دگرانت بینم / سرخوش و مست ز جام دگرانت بینم

مایه ی عیش مدام دگرانت بینم / ساقی مجلس عام دگرانت بینم

               تو چه دانی که شدی یار چه بیباکی چند

                 چه هوسها که ندارند هوسناکی چند

 

یار این طایفه ی خانه بر انداز مباش / از تو حیف است، به این طایفه دمساز مباش

میشوی شهره، به این فرقه هم آواز مباش / غافل از لعب حریفان دغا باز مباش

                        به که مشغول به این شغل نسازی خود را

                       این نه کاری است، مبادا که ببازی خود را

 

در کمین تو بسی عیب شماران هستند / سینه پر درد زتو کینه گذاران هستند

داغ بر سینه زتو سینه فکاران هستند / غرض اینست که در قصد تو یاران هستند

                          باش مردانه که ناگاه قفایی نخوری

                        واقف کشتی خود باش که پایی نخوری

 

گرچه از خاطر وحشی هوس روی تو رفت / وز دلش آرزوی قامت دلجوی تو رفت

شد دل آزرده و آزرده دل از کوی تو رفت / با دل پر گله از ناخوشی خوی تو رفت

                                حاش لله که وفای تو فراموش کند

                                سخن مصلحت آمیز کسان گوش کند

[ سه شنبه 30 خرداد1391 ] [ 19:15 ] [ بهــــ ـــ ـــ ــــ ــــار ]

[ ]

جملات زیبایی که دوسشون دارم حتما بخونید


یک روز احساس کردم اگر اورا با یک غریبه ببینم تمام شهر را به آتش خواهم کشید.........

 اما امروز حتی کبریتی هم روشن نمیکنم تاببینم او کجاست و با کیست.............



وقتي دلم به درد مياد و کسي نيست به حرفهايم گوش کند،

 وقتي تمام غمهاي عالم در دلم نشسته است،

وقتي احساس مي کنم دردمند ترين انسان عالمم... وقتي تمام عزيزانم با من غريبه مي شوند...

 و کسي نيست که حرمت اشکهاي نيمه شبم را حفظ کند... وقتي تمام عالم را قفس مي بينم...

بي اختيار از کنار آنهايي که دوسشان دارم.. بي تفاوت مي گذرم... 


 

توراحس میکنم هردم...
که با چشمان زیبایت مرا دیوانه ام کردی...
من از شوق تماشایت...
نگاه از تو نمیگیرم....
تو زیباتر نگاهم میکنی اینبار....
ولی...افسوس...این رویاست....
تمام آنچه حس کردم،تمام آنچه میدیدم....
تو با من مهربان بودی...
واین رویا چه زیبا بود....
ولی.... افسوس.... که رویا بود....

 



  آنکس که میگفت دوستم دارد عاشقی نبود که به شوق من آمده باشد

  رهگذری بود که روی برگ های پاییزی راه میرفت واین صدای:

               خش خش برگ ها..............................

  همان آوازی بود که من گمان میکردم میگوید:

              دوستت دارم.....................................

 



 


همیشه مهم توبودی اگه غروری بود برای تو بود......

اگه احساسی بود بازم برای تو بود....

ومن قانع به یه نگاهت بودم........نگاهی که همیشه یه چیزی شبیه غم غریب یا یه غروب پاییزی توش بود .........

یه حسی بهم میگفت باهات نمی مونه وحالا نمیدونم حرفات رو باور کنم یا کارات رو.......

دل به کلمات عاشقانت بسپارم یا از کارای نا مهربونت دلگیر بشم.......

می بینی هنوز هم برنده ی این بازی تویی و هنوزم دل من نمیخواد مرگ عاطفه هارو باور کنه.......






 

[ دوشنبه 3 بهمن1390 ] [ 19:59 ] [ بهــــ ـــ ـــ ــــ ــــار ]

[ ]

باز کجایی؟
ای که از کلک هنر نقش دل انگیز خدایی
حیف باشد مهِ من کاین همه از مهر جدایی
گفته بودی جگرم خون نکنی باز کجایی
«من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی
عهد نابستن از آن بهه که ببندی و نپایی»

مدعی طعنه زند در غم عشق تو زیادم
وین نداند که من از بهر عشق تو زادم
نغمهء بلبل شیراز نرفته است زیادم
«دوستان عیب کنندم که چرا دل بتو دادم
باید اول بتو گفتن که چنین خوب چرایی»

تیر را قوت پرهیز نباشد ز نشانه
مرغ مسکین چه کند گر نرود از پی دانه
پای عشاق نتوان بست به افسون و فسانه
« ای که گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه
ما کجائیم در این بهر تفکر تو کجایی»

تا فکندم بسر کوی وفا رخت اقامت
عمر، بی دوست ندامت شد و با دوست غرامت
سر و جان و زر و جاهم همه گو، رو به سلامت
«عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت
همه سهل است تحمل نکنم بار جدایی»

درد بیمار نپرسند به شهر تو طبیبان
کس درین شهر ندارد سر تیمار غریبان
نتوان گفت غم از بیم رقیبان به حبیبان
«حلقه بر در نتوانم زدن از بیم رقیبان
این توانم که بیایم سر کویت بگدایی»

گِرد گلزارِ رخ تست غبار خط ریحان
چون نگارین خطِ تذهیب بدیباچه قرآن
ای لبت آیت رحمت دهنت نفطه ایمان
«آن نه خال است و زنخدان و سر زلف پریشان
که دل اهل نظر برد که سریست خدایی»

هر شب هجر بر آنم که اگر وصل بجویم
همه چون نی بفغان آیم و چون چنگ بمویم
لیک مدهوش شوم چون سر زلف تو ببویم
«گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم
چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی»

چرخ امشب که بکام دل ما خواسته گشتن
دامنِ وصل تو نتوان برقیبان تو هشتن
نتوان از تو برای دل همسایه گذشتن
«شمع را باید از این خانه برون بردن و کشتن
تا که همسایه نداند که تو در خانهء مایی»

سعدی این گفت و شد ازگفتهِ خود باز پشیمان
که مریض تب عشق تو هدر گوید و هذیان
بشب تیره نهفتن نتوان ماه درخشان
«کشتن شمع چه حاجت بود از بیم رقیبان
پرتو روی تو گوید که تو در خانهء مایی»

نرگس مست تو مستوری مردم نگزیند
دست گلچین نرسد تا گلی از شاخ تو چیند
جلوه کن جلوه که خورشید بخلوت ننشیند
«پرده بردار که بیگانه خود آن روی نه بیند
تو بزرگی و در آئینهء کوچک ننمایی»

نازم آن سر که چو گیسوی تو در پای تو ریزد
نازم آن پای که از کوی وفای تو نخیزد
شهریار آن نه که با لشکر عشق تو ستیزد
«سعدی آن نیست که هرگز ز کمند تو گریزد
که بدانست که در بند تو خوشتر ز رهایی»


[ یکشنبه 11 دی1390 ] [ 23:10 ] [ بهــــ ـــ ـــ ــــ ــــار ]

[ ]


سلام خوش اومدی

اینم خونه ی منه میای خونم؟


دوشت دالم http://up.patoghu.com/images/zie96hn37y5hj89n7sr.gif

میدونم باهام قهری تا گریه نکلدم بگو آستی کرلدی باهامhttp://up.patoghu.com/images/y4ibuw694h7kdvk4pwu.gif

اصن میلم تو باغشه تا پیسی بیاد منو بخوله 



پش آستی کلدی؟؟؟؟؟


تو خیلی خوبی میدونم  پس بیا آستی

[ یکشنبه 4 دی1390 ] [ 20:26 ] [ بهــــ ـــ ـــ ــــ ــــار ]

[ ]

دوستان سلام من نمیتونم چند وقت بیام نت

مشکلی برام پیش اومده اونی


ناصرررررررررررررررررررررررررررررررررر


باورم کن بخاطر تو بوده همه چیزززززززززززززززززززززززززز


دوستان عزیزم به محضی که بتونم بیام به همه ی بلاگاتون می سرم



من اینو از طرف بهار نوشتم  براش دعا کنید

بای


[ شنبه 16 مهر1390 ] [ 0:6 ] [ بهــــ ـــ ـــ ــــ ــــار ]

[ ]

يارو نشسته بوده پشت بنز آخرين سيستم، داشته صد و هشتاد تا تو اتوبان ميرفته، يهو ميبينه يه موتور گازي ازش جلو زد!خيلي شاكي ميشه، پا رو ميگذاره رو گاز، با سرعت دويست از بغل موتوره رد ميشه.
يه مدت واسه خودش خوش و خرم ميره، يهو ميبينه متور گازيه غيييييژ ازش جلو زد!ديگه پاك قاط ميزنه، پا رو تا ته ميگذاره رو گاز، با دويست و چهل تا از موتوره جلو ميزنه.همينجور داشته با آخرين سرعت ميرفته، يهو ميبينه، موتور گازيه مثل تير از بغلش رد شد!!طرف كم مياره، راهنما ميزنه كنار به موتوريه هم علامت ميده بزنه كنار.خلاصه دوتايي واميستن كنار اتوبان، يارو پياده ميشه، ميره جلو موتوريه، ميگه: آقا تو خدايي! من مخلصتم، فقط بگو چطور با اين موتور گازي كل مارو خوابوندي؟!موتوريه با رنگ پريده، نفس زنان ميگه: والله ... داداش.... خدا پدرت رو بيامرزه که واستادي... آخه كش شلوارم گير كرده به آينه بغلت !!!!

 

[ دوشنبه 24 مرداد1390 ] [ 21:38 ] [ بهــــ ـــ ـــ ــــ ــــار ]

[ ]

می برد خسته دلم دست خیال -هرکجایی که دلش می خواهد

آن سوی آرزوهای من

سرزمینی است که در آن همه خوشند

فارغ از دغدغه ی

                       فقر

                           غربت

                                 تبعیض

من سخت دلزده ام

از عشق های دروغین

از تملق های ترس

از غرور های کاذب

و از

حماقت های ویرانگر

در روزگار نقاق

در روزگار زرنگی های زیاده طلبی

دلم برای یک لحظه آرامش لک زده است



می برد خسته دلم دست خیال -هرکجایی که دلش می خواهد

١)

حسی غریب  گفتن را بهانه می کند

مانده ام که چه بگویم

دور تر ها هوا گرفته است

ابری است گویا

و من  گم شده در حجم خیال

چشمه ی خشکیده شعرم راحسرت می خورم

حسی غریب نوشتن را بهانه می کند

و من در سکوت سرد چشمانم

دستان لرزانم را نظاره می کنم

که عمری برای شاعر شدن به بیگاری گرفته شده اند

2) 

دردا که گفت عشق ما را به خانه ی معشوق نمی برد

در روزگار تفرعن

در روزگار تمرد

در روزگار دو رنگی

باید رها کنم

باید رها شوم

زین همه خیال

مردمان سیاست لجاجت را آخر خط اند

و

حرامان دین ستیز

چندی است سلامت را نشانه رفته اند مکارانه

دلم گرفته سخت

دلم گرفته سخت

[ دوشنبه 10 مرداد1390 ] [ 13:5 ] [ بهــــ ـــ ـــ ــــ ــــار ]

[ ]

الفبای عشق

دگرنامه ي تو باز شد

مستي ام از نامه ات آغاز شد

نام خدا زيور آن نامه بود

من چه بگويم كه چه هنگامه بود

بوسه زدم سطر به سطر تو را

تا كه ببويم همه عطر تو را

سطر به سطرش همه دلدادگيست

عطر جوانمردي وو آزادگيست

عطر تو در نامه چها ميكند

غارت جان ودل ما ميكند

از غم خود جان مرا كاستي

بار دگر حال مرا خواستي

بي تو چه گويم كه مرا حال نيست

مرغ دلم بي تو سبكبال نيست

هر چه كه خواندم دل تو تنگ بود

حال من و حال تو همرنگ بود

بي تو از اين خانه دل شاد رفت

رفتي و بازآمدن از ياد رفت

هر كه سر انگشت به در ميزند

جان و دلم بهر تو پر ميزند

بي تو مرا روز طلايي نبود

فاجعه بود اين كه جدايي نبود

چون به نگه نقش تو تصوير شد

اشك من از شوق سرازير شد

اشك كجا گريه ي باران كجا

باده كجا نامه ي ياران كجا

بر سر هر واژه كه كاوش كند

عطر تو از نامه تراوش كند

عكس تو و نامه ي تو ديدنيست

بوسه ز نقش لب تو چيدنيست

هر چه نوشتي همه بوي تو داشت

بر دل من مژده ز سوي تو داشت

هر سخنت چون سخن پيرهن يوسف است

بوي خوش پيرهن يوسف است

من ز غمت خسته ي كنعاني ام

بي تو گرفتار پريشاني ام

مهر تو چون باد بهاري بود

در دل من مهر تو جاري بود

نامه به من عشق سفر مي دهد

از سر كوي تو گذر ميدهد

نامه ي تو باده ي مرد افكنست

هر سخنت آفت هوش منست

جان و دلم مست جنون مي شود

تشنگي ام بر تو فزون ميشود

نامه ي تو گر چه خوش و دلكشست

در دل هر واژه گل آتشست

حرف به حرف تو به هرنامه يي

خواندم و ديدم كه چه هنگامه يي

نامه ي تو قاصد دنياي عشق

بر دلم آموخت الفباي عشق

هر الفش قد مرا راست كرد

با دل من هر چه دلش خواست كرد

از ب ي تو بوسه گرفتم بسي

نامه نبوسيده به جز من كسي

پ چو نوشتي دل من پر گرفت

آتش عشق تو به دل در گرفت

دال تو بر دل غم دوري نهاد

صاد تو دل را به صبوري نهاد

سين تو سرمايه سود منست

سين همه ي بود و نبود منست

سور و سرورم همه از سين تست

سين اثر سينه ي سيمين تست

شين تو در خاطره شوق آورد

ذال او ما را سر ذوق آورد

لام تو ياديست ز لبهاي تو

وان نمكين خنده ي زيباي تو

ميم بود شمه يي از موي تو

زانكه معطر بود از بوي تو

نون تو از ناز حكايت كند

هاي تو از هجر شكايت كند

واو تو پيغام وصال آورد

جان و دل خسته به حال آورد

از سخنت بر تن من جان رسيد

حيف كه اين نامه به پايان رسيد

بوسه به امضاي تو بگذاشتم

ياد زماني كه تو را داشتم

[ چهارشنبه 8 تیر1390 ] [ 19:8 ] [ بهــــ ـــ ـــ ــــ ــــار ]

[ ]

می کند.
داستان چوپان دروغگو و حسنک و کبری و پتروس



گاو ما ما می کرد

گوسفند بع بع می کرد

سگ واق واق می کرد

و همه با هم فریاد می زدند حسنک کجایی

شب شده بود اما حسنک به خانه نیامده بود. 

حسنک مدت های زیادی است که به خانه نمی آید. 

او به شهر رفته 

و در آنجا شلوار جین و تی شرت های تنگ به تن می کند. 

او هر روز صبح به جای غذا دادن به حیوانات 

جلوی آینه به موهای خود ژل می زند.

موهای حسنک دیگر مثل پشم گوسفند نیست 

چون او به موهای خود گلت می زند.

دیروز که حسنک با کبری چت می کرد . 

کبری گفت تصمیم بزرگی گرفته است.

کبری تصمیم داشت حسنک را رها کند و دیگر با او چت نکند 

چون او با پتروس چت می کرد. 

پتروس همیشه پای کامپیوترش نشسته بود و چت می کرد. 

پتروس دید که سد سوراخ شده 

اما انگشت او درد می کرد چون زیاد چت کرده بود. 

او نمی دانست که سد تا چند لحظه ی دیگر می شکند.

پتروس در حال چت کردن غرق شد.

برای مراسم دفن او کبری تصمیم گرفت

با قطار به آن سرزمین برود اما کوه روی ریل ریزش کرده بود . 

ریزعلی دید که کوه ریزش کرده اما حوصله نداشت . 

ریزعلی سردش بود و دلش نمی خواست لباسش را در آورد .

ریزعلی چراغ قوه داشت اما حوصله درد سر نداشت. 

قطار به سنگ ها برخورد کرد و منفجر شد . 

کبری و مسافران قطار مردند.

اما ریزعلی بدون توجه به خانه رفت. 

خانه مثل همیشه سوت و کور بود . 

الان چند سالی است که 

کوکب خانم همسر ریزعلی مهمان ناخوانده ندارد

او حتی مهمان خوانده هم ندارد.

او حوصله ی مهمان ندارد. 

او پول ندارد تا شکم مهمان ها را سیر کند.

او در خانه تخم مرغ و پنیر دارد اما گوشت ندارد

او کلاس بالایی دارد او فامیل های پولدار دارد.

او آخرین بار که گوشت قرمز خرید 

چوپان دروغگو به او گوشت خر فروخت . 

اما او از چوپان دروغگو گله ندارد 

چون دنیای ما خیلی چوپان دروغگو دارد 

به همین دلیل است که دیگر 

در کتاب های دبستان آن داستان های قشنگ وجود ندارد

[ جمعه 16 اردیبهشت1390 ] [ 17:19 ] [ بهــــ ـــ ـــ ــــ ــــار ]

[ ]